การภาวนา คือเวลาที่เรากลับมาอยู่กับตัวเอง

“การภาวนา คือเวลาที่เรากลับมาอยู่กับตัวเอง”

การภาวนา คือการคลี่คลายความข้องอยู่ในจิตใจ
ความข้องอยู่ในเรื่องของอดีต
ความข้องอยู่ในเรื่องของอนาคต
และความติดข้องอยู่ในเรื่องของคนนั้นคนนี้

เวลาที่ภาวนา คือเวลาที่เรากลับมาอยู่กับตัวเอง
หรือเรียกว่า “ความรู้สึกตัว”

❁ ❁ ❁

พอเรารู้สึกตัวเองอยู่อย่างสม่ำเสมอ
ใจที่เคยบีบคั้นไปในเรื่องของอนาคต
ใจที่เคยบีบคั้นไปในเรื่องของความยินดีพอใจในรูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัสต่าง ๆ
ที่เคยลากเราไปอยู่ตลอด

เมื่อมีกำลังของความตั้งมั่น
ใจก็จะเริ่มไม่ดิ้นรนไปในรูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัส
เหมือนเมื่อก่อน

❁ ❁ ❁

ผู้ที่อบรมฝึกฝนจะเห็นวงจรความคิดของตัวเอง
มันเป็นสิ่งที่เห็นได้ยากและออกได้ยากมาก
เพราะเราไม่เคยรู้เลยว่า
สิ่งที่เราเชื่อ สิ่งที่เราเข้าใจ และสิ่งที่เราเป็นอยู่
มันคือกรงขังเราดี ๆ นี่เอง

เพราะฉะนั้น การทำลายกรงขังต้องเกิดขึ้นจากความรู้สึกตัว
มันเป็นภาวะที่สติมีกำลัง

❁ ❁ ❁

เมื่อสติมีกำลัง มันจะตื่น
จะนอนก็เหมือนไม่ได้นอน
มันเป็นความรู้สึกตัวที่ตื่นขึ้น จะนอนก็เห็นตัวเอง

มันเป็นความรู้อยู่ภายในจิตใจ
แม้หลับตาก็เห็น
แม้หลับตาก็รู้ได้ว่า
ใจกำลังบีบคั้นและดิ้นรนไปในเรื่องใด

❁ ❁ ❁

เวลาที่เรารู้สึกตัวเอง สิ่งหนึ่งที่ปิดกั้นเรา
คือความเชื่อที่เราเชื่อไปเองว่ามันต้องเป็นอย่างนั้น
แต่เราไม่เคยเรียนรู้ในการยอมรับความจริงที่ปรากฏขึ้น

ความรู้สึกตัวและการรู้จักใจตัวเอง
คือจุดเริ่มต้นของการศึกษาธรรมะ

เพราะฉะนั้น มันต้องเริ่มจากจุดนี้

-พระอาจารย์ตะวัน ปัญญาวัฒฑโก-