นิทานปลาดาว

𓇼. 🌊🐚 ไม่มีใครรู้ว่าทะเลคิดอะไรในคืนนั้น

รู้แต่ว่าลมเปลี่ยนทิศตั้งแต่หัวค่ำ
จากคลื่นเบาๆ
กลายเป็นคลื่นที่กระหน่ำซัดขึ้นหาดมาทั้งคืน

พอรุ่งสาง ทะเลก็ราบเรียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ทว่า ชายหาดกลับเปลี่ยนไปจากเดิม ..

"ปลาดาว" เจ้าปลาดาวจำนวนนับไม่ถ้วนเกยอยู่เต็มชายฝั่ง
มองไปทางซ้ายก็เห็น มองไปทางขวาก็เห็น
สุดลูกหูลูกตา

❁ ❁ ❁

☀️ ในขณะเดียวกันนั้น ความร้อนจากแดดเริ่มเพิ่มขึ้น
ทรายเริ่มอุ่นขึ้นทีละนิด
อีกไม่กี่ชั่วโมงหาดทรายนี้
ก็จะร้อนจนเดินเท้าเปล่าไม่ไหว
และเมื่อถึงตอนนั้น
ปลาดาวทั้งหาดนี้ก็จะพากันแห้งและจากไปทั้งหมด ...

ในเวลาที่ดูสิ้นหวังเช่นนี้
กลับมี "เด็กคนหนึ่ง" เดินอยู่บนหาดนั้น

❁ ❁ ❁

เด็กน้อยก้มลงหยิบปลาดาวขึ้นมาตัวหนึ่ง
เดินเตาะแตะไปที่ริมน้ำ แล้วโยนมันลงทะเลไป

แล้วเขาก็เดินกลับขึ้นมาหยิบตัวใหม่
หยิบ โยน หยิบ โยน
จนแขนเมื่อย เหงื่อเปียกชุ่มไปทั้งตัว
แต่ก็ยังโยนต่ออยู่อย่างนั้น
ทีละตัว ทีละตัว

❁ ❁ ❁

ชายคนหนึ่งเดินผ่านมา
เขาหยุดมอง เห็นเด็กคนนั้น เห็นหาดที่ยาวสุดสายตา
เห็นปลาดาวนับไม่ถ้วนที่ยังนอนอยู่บนทราย
แล้วเขาก็ยิ้มขำ

"หนูช่วยไม่หมดหรอก" เขาว่า
"ดูสิ มันเยอะขนาดไหน ทำทั้งวันก็ไม่ได้เศษเสี้ยวของมันเลย"

.. เด็กคนนั้นไม่เถียง ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา
เขาก้มลงหยิบปลาดาวขึ้นมาอีกตัว
ตัวเล็ก ๆ สีจาง ๆ ที่นอนอยู่ตรงเท้า
แล้วยกมันขึ้นให้ชายคนนั้นดู

"สำหรับทั้งหาดมันอาจไม่มีความหมาย" เขาพูดเสียงเรียบ ๆ

"แต่มันมีความหมายสำหรับตัวนี้"

แล้วเขาก็เดินลงไปที่ริมน้ำ โยนมันลงทะเล
และก้มลงหยิบตัวต่อไป

🌻🌻🌻

ท่านยังพูดต่ออีกว่า
"อาจจะช่วยได้ไม่หมดหรอก แต่มันก็จะช่วยได้กับตัวนั้น
เหมือนกับที่เราได้รับประโยชน์จากธรรมะนั่นเอง"

อ่านจบแล้ว ภาพที่ค้างอยู่ในใจคือ
พวกเราเหมือนปลาดาวตัวนั้นบนชายหาด
ที่เคยนอนอยู่กลางแดด
แล้ววันนึงก็มีใครสักคนก้มลงมาหยิบ
ให้เรามีชีวิตรอดอีกครั้ง

..พระธรรมคำสอน ครูบาอาจารย์ อาจไม่ได้ช่วยคนทั้งโลก
แต่หนึ่งในนั้นคือเราแน่นอน 🙏

🌊 แล้วคุณละ? รู้สึกยังไงกับเรื่องนี้บ้าง
เล่าให้เราฟังหน่อยได้ไหม