ภาวะของสมาธิ เป็นภาวะที่เราปราศจากเจตนา

“ภาวะของสมาธิ เป็นภาวะที่เราปราศจากเจตนา”

ตอนที่เราฝึกภาวนา เพราะเราไม่มีสัญญา
ไม่ได้เรียนอะไรมามาก
มันจึงเหมือนเป็นเรื่องใหม่ในชีวิต

นั่งภาวนาไป น้ำตาก็ไหลลงมา ใจก็เย็น
เราไม่รู้ว่าทำไมจึงเป็นอย่างนี้
ไม่รู้จักชื่อของสภาวะนั้น

พอวันต่อมามาภาวนาใหม่ ใจก็หมายเอาไว้ว่า
ทำไมไม่เป็นเหมือนเมื่อวาน
เมื่อวานมันเกิดขึ้นได้อย่างไร
ก็พยายามจะหา พยายามจะทำให้มันเกิดขึ้นอีก

❁ ❁ ❁

เมื่อมาสังเกตดูการภาวนา
แท้จริงแล้วภาวะของสมาธิเป็นภาวะที่เราปราศจากเจตนา
เรายิ่งพยายามจะปฏิบัติให้เป็น มันก็ยิ่งไม่เป็น

ท่านจึงบอกว่ามันเหนือตรรกะ ไม่มีสูตรตายตัว
มันเป็นความพร้อมของใจ
เมื่อใจพร้อม จึงจะคลี่คลายสิ่งที่ห่อหุ้มจิตใจของเราเอาไว้ออก

❁ ❁ ❁

การภาวนาคือการคลี่คลายความข้องอยู่ในจิตใจ
ความข้องอยู่ในเรื่องของอดีต
ความข้องอยู่ในเรื่องของอนาคต
และความติดข้องอยู่ในเรื่องของคนนั้นคนนี้

เวลาที่ภาวนา คือเวลาที่เรากลับมาอยู่กับตัวเอง
หรือเรียกว่า “ความรู้สึกตัว”

❁ ❁ ❁

เมื่อเรารู้สึกตัวเองอยู่อย่างสม่ำเสมอ
ใจที่เคยบีบคั้นไปในเรื่องของอนาคต
ใจที่เคยดิ้นรนไปกับความยินดีพอใจในรูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัสต่าง ๆ

เมื่อมีกำลังของความตั้งมั่น
ใจก็จะเริ่มไม่ดิ้นรนไปในรูป เสียง กลิ่น รส และสัมผัส
เหมือนเมื่อก่อน

-พระอาจารย์ตะวัน ปัญญาวัฒฑโก-