ต้องทิ้งสมาธินั้นให้ได้

“ต้องทิ้งสมาธินั้นให้ได้”

สภาวะต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจากการปฏิบัติ
เป็นเหมือนป้ายบอกทาง เป็นเหมือนหลักกิโล
ถ้าเราไปหมายเอาไว้ มันก็จะข้องอยู่กับสัญญาอารมณ์

การปฏิบัติคือปฏิบัติเพื่อทิ้ง แล้วก็เริ่มใหม่
เริ่มตั้งใหม่อยู่ตลอด

❁ ❁ ❁

ตอนที่เราฝึกภาวนา เพราะเราไม่มีสัญญา
ไม่ได้เรียนอะไรมามาก
มันจึงเหมือนเป็นเรื่องใหม่ในชีวิต
พอนั่งภาวนาแล้วน้ำตาไหล ใจเบา ใจเย็น
เราก็ไม่รู้จักชื่อของมัน

แต่พอมาภาวนาในวันต่อมา ใจก็หมายเอาไว้ว่า
ทำไมไม่เป็นเหมือนเมื่อวาน
เมื่อวานมันเกิดขึ้นได้อย่างไร
ก็พยายามจะหา พยายามจะทำให้เกิดขึ้นอีก

❁ ❁ ❁

แท้จริงแล้ว ภาวะของสมาธิเป็นภาวะที่ปราศจากเจตนา
เรายิ่งพยายามจะปฏิบัติให้เป็น มันก็ยิ่งไม่เป็น

ท่านจึงบอกว่ามันเหนือตรรกะ ไม่มีสูตรตายตัว
มันเป็นความพร้อมของใจ
เมื่อใจพร้อม สิ่งที่ห่อหุ้มจิตใจเอาไว้จึงค่อย ๆ คลี่คลายออก

ประสบการณ์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นสุขอื่นยิ่งกว่าความสงบ
ปีติ น้ำตาไหล หรือความสุขที่ปรากฏขึ้น
ล้วนเป็นเพียงหลักกิโลหรือป้ายบอกทางเท่านั้น
อย่าไปสำคัญมั่นหมายในสภาวะต่าง ๆ ที่ปรากฏขึ้น

หน้าที่ของเราคือรู้สึกตัว แล้วละภาวะเหล่านั้น

❁ ❁ ❁

ที่ท่านว่า “ความดีละได้ยาก”
ก็เพราะมันละเอียด มันชื่นใจ เย็นใจ และจับใจ
จึงคลายออกได้ยาก

ถ้ามีสิ่งที่ดี ใจก็ไม่ยอมออก
มันจะติดหนึบแน่นอยู่ตรงนั้น
แต่เราไม่เคยรู้เท่าทันว่ามันเป็นโทษ

❁ ❁ ❁

การปฏิบัติจึงเป็นการเรียนรู้เพื่อละทั้งหมด

รู้เพื่อละ
รู้เพื่อสละสลัดคืน
รู้เพื่อคลายความยึดมั่นถือมั่น

ฝึกสติเพื่อคลายความยึดมั่นถือมั่น
ความสำคัญมั่นหมาย และความหลงที่อยู่ในใจ

-พระอาจารย์ตะวัน ปัญญาวัฒฑโก-